Voorwaarts 6 Utrecht - Seizoen 2004-2005

05.09.04	Voorwaarts 5 - Quick 1890 AFC 9	3-6
12.09.04	Soest SO 11 - Voorwaarts 5	4-4
19.09.04	Voorwaarts 5 - Amsvorde 6	5-4
26.09.04	SDO 7 - Voorwaarts 5	3-1
03.10.04	KVVA 6 - Voorwaarts 5	2-6
10.10.04	Voorwaarts 5 - Fair Play 2	3-7
24.10.04	Achterveld 7 - Voorwaarts 5	8-1
31.10.04	Voorwaarts 5 - Hooglanderveen 7	3-3
07.11.04	Amsvorde 8 - Voorwaarts 5	1-6
05.12.04	Quick 1890 AFC 9 - Voorwaarts 5	4-2
12.12.04	Voorwaarts 5 - Soest SO 11	2-2
23.01.05	Voorwaarts 5 - SDO 7	2-3
30.01.05	Voorwaarts 5 - KVVA 6	2-2
20.02.05	SMVC Fair Play 2 - Voorwaarts 5	3-3
13.03.05	Hoogland 10 - Voorwaarts 5	4-0
20.03.05	Hooglanderveen 7 - Voorwaarts 5	3-1
03.04.05	Voorwaarts 5 - Amsvorde 8 (te weinig spelers: reglementair verloren)	0-3
10.04.05	Voorwaarts 5 - Achterveld 7	3-2
17.04.05	Amsvorde 6 - Voorwaarts 5	6-3
01.05.05	Voorwaarts 5 - Hoogland 10	1-2
12.05.05	Allen Weerbaar - Voorwaarts 5	5-4

Anton Jongstra 11x
Marcel van Nistelrooy 7x
Erik Winkel 6x
Henk Harding 5x
Alfred Buunk 4x
Patrick Dörfel 4x
Anton van der Schot 3x
Maarten de Laat 2x
Michel Kemper 2x
Joris Rutten 2x
Sebastiaan de Zee 2x
Hanno Tomassen 1x
Arie Flierman 1x
Bas Waarts 1x
Marcel² 1x
Wim Arnold Bik 1x
Edwin Verhoef 1x
Jeroen van Doorn 1x

Wedstrijdverslagen

Al na tien minuten keek Voorwaarts tegen een 2-0 achterstand aan. Knulligheid is het woord dat het beste past bij hoe de doelpunten tot stand kwamen. Maar snel daarna gaf Erik Winkel zijn visitekaartje af. Velen kennen hem nog als onze voormalige stormram voorin en hij liet zien nog niks van zijn kwaliteiten verloren te hebben. Hij kopte een voorzet subtiel achter de vijandelijke keeper: 2-1. Desalniettemin werd met een 4-1 achterstand de rust gehaald.

Na wat omzettingen kwam Voorwaarts met vuur in de benen uit de kleedkamer. Dit kon niet voorkomen dat Allen Weerbaar 5-1 maakte..... Maar toen. Toen was daar het half uur van het koningskoppel Erik Winkel en Jeroen van Doorn, die voor de gelegenheid ook in de spits was gaan staan. Op het middenveld stond Anne (Frank's zwager) en hij strooide met sublieme passjes. Hij stuurde Willem Kroes weg op rechts, die vervolgens laag voorzette. Jeroen van Doorn nam aan, poeierde de bal tegen de keeper, maar het schot was zo hard dat de bal er toch inging: 5-2. Hoop gloorde. Nog geen twee minuten later kreeg Erik Winkel op twintig meter voor het doel de bal en schoot hem keihard laag in de linkerhoek: 5-3. Harten begonnen te bonzen. Vijf minuten daarna kwam Wim Arnold Bik op rechts door, zette hoog voor en alweer Erik Winkel kopte binnen: 5-4. De spanning was te snijden. Allen Weerbaar raakte in paniek en bakte er werkelijk helemaal niks meer van. Het vreemde was dat er nog minstens twintig minuten op de klok stond, maar dat er niet meer werd gescoord. Maar de dank aan gastspelers Erik Winkel, David van Tongeren en Anne is zeer groot.

VERDIENSTELIJK VOORWAARTS VERLIEST NÉT

Zondag 1 mei '05 - Tegen Hoogland 10, dat met 20 punten meer dan onze mannen hoog op de ranglijst prijkte, kwamen deze zomerse zondag precies 11 man in het veld. Dat was al de eerste meevaller, na de debacles van de afgelopen weken. De opstelling: doel Sebastiaan de Zee, achter Richard Spijker, Arie Flierman en Jeroen van Doorn, Willem Kroes, midden Alfred Buunk, Patrick Dörfel en Hanno Tomassen, Maarten de Laat, voor: Michel Kemper en Marcel van Nistelrooy.

De Voest liet nog blijken een echte kindervriend te zijn, door niet toe te staan dat een Hooglander de assistent-scheidsrechtersvlag van een spelend kind overnam. En er werden nog aardig wat kansen gemist, maar het was te warm om je daarover op te winden. Het was natuurlijk wel jammer, maar er was verdienstelijk gespeeld tegen een topper en de Voorwaartsen konden met opgeheven hoofden het veld verlaten.

Zondag 17 april '05 - Coach Sebastiaan de Zee kondigde vorige week aan, dat hij het komende jaar niet meer in functie wil zijn. Hij onderstreepte die aankondiging nadrukkelijk door zondagochtend niet te verschijnen voor de uitwedstrijd tegen Amsvorde. Zeven spelers waren wèl bij Voorwaarts verschenen, onder wie Wim Arnold Bik die niet mee kwam doen -want blessure- maar wel de was kwam brengen.

Op het feestje van coach Sebastiaan de Zee had Henk Harding voorvoeld dat niet alle spelers op gingen dagen. Hij had derhalve Edwin Verhoef, Erik Winkel en David van Tongeren uitgenodigd om weer eens mee te doen. Er verscheen dan ook een ruime veertienkoppige selectie in de Amsvordese kleedkamer nummer 5. Het was fantastisch voetbalweer, iedereen had een kater of was goedgeluimd... niets stond een prachtige Voorwaartszondag in de weg, zo leek het althans. Aan die idylle wenste de tegenstander niet mee te werken.

De heren van Amsvorde 6 vonden het leuker deze zondagochtend te gebruiken om hun noppen te testen op groen-zwarte benen, hun nagels te scherpen aan groen-zwarte shirts en meer van zulke onsympathieke praktijken. Erik Winkel trof het 't zwaarst: in de 2e helft die hij dit seizoen meespeelde trof hij de vervelendste tegenstander van het seizoen, die niet misstaan zou bij illustere ploegen waartegen in het Utrechtse competitieverleden gespeeld werd. Langs de lijn werd gefluisterd dat 's mans Intelligentie Quotiënt het aantal graden dat het kwik deze lentedag aanwees niet overtrof... en dat was een belediging voor het lenteweer. Of zoiets.

In de eerste helft scoorden de Amsvordenaren een doelpunt waarop niets af te dingen was: 1-0. In de volgende aanval haalde Marcel van Nistelrooy de achterlijn, vanwaar hij Erik Winkel op maat bediende: 1-1. De thuisclub scoorde nog eens (2-1), wat Edwin Verhoef verleidde tot een schot van Zidanesque allure (2-2) en er gebeurde nog iets (3-2). Opmerkelijk ook, was dat tijdens de eerste 45 minuten meermaals bleek dat de scheidsrechter geen gezichtsvermogen bezat! Andere mogelijkheid is dat hij niet wist dat het vangen van de bal door een niet-keeper niet toegestaan is, wat buitenspel is en zo nog wat zaken. Overigens was de goede man slechts voor één partij blind, maar dat had u als oplettende lezer vast al vermoed of begrepen.

Langs de zijlijn zag een afvaardiging van de volgende Voorwaartsgeneratie (D. van der Schot en T. de Laat) zijn voorbeelden met 4 wissels aantreden voor de tweede helft. Na een minuut of tien deed Marcel van Nistelrooy met een vlammend scht van zich spreken (3-3). En daarmee was de Voorwaartskoek, qua doelpunten dan, op. Wel was er nog een duidelijk veldoverwicht, maar het mocht niet meer baten. Wat wel baatte, waren 3 goals voor de thuisspelers en -fluiter (6-3). En gek genoeg had niemand van de onzen zijn humeur verloren. Daarvoor was de dag te mooi.

In tegenstelling tot een week geleden - toen slechts acht spelers kwamen opdagen - verschenen er deze zondag maar liefst 15 mannen op appèl. Het verloop van de eerste helft was desondanks dramatisch. Binnen twintig minuten stond Voorwaarts al met 0-2 achter. De vliegende rechtshalf Wim Arnold Bik moest eraan te pas komen om de score een enigszins draaglijk aanzien te geven. Uit een laag voorgezette corner, kopte Arnold Bik vliegend, diagonaal langs de kansloze keeper: 1-2. Dit was tevens het enige hoogtepunt van de eerste helft wat Voorwaarts betreft. Wat Achterveld niet wist was dat voor hen alle hoogtepunten al geweest waren...

In de tweede helft werd namelijk Henk Harding ingebracht. En Jeroen van Doorn. En Richard Spijker (eindelijk weer eens in de wei). Toen zij in het veld kwamen, kreeg de rest van het elftal vleugels. Michel Kemper verliet zijn positie in de verdediging en ging meer voorin spelen, waar hij een koningskoppel vormde met linkerspits Marcel van Nistelrooy.

Henk Harding speelde achter de spitsen met daarachter Hanno Tomassen die samen de lijnen uitzetten naar voren toe. Vanwege enige zwakte bij de voorhoede van de tegenstanders was het mogelijk om verdediger Jeroen van Doorn veelvuldig mee naar voren door te laten schuiven waardoor er meer vrijheid ontstond op het middenveld en de voorhoede. Met deze situatie vanaf het begin van de tweede helft nam de druk op de tegenstander aanzienlijk toe. De Voorwaartsmannen zetten al op de helft van de tegenstander goed druk, waardoor zij steeds moeilijker over hun eigen speelhelft kwamen. De enkele keer dat dit wel lukte was dit geen gevaar voor keeper Chris Rommers die - samen met de verdediging - de tweede helft met gemak zijn doel schoon wist te houden. Het was een kwestie van tijd voordat er doelpunten gingen vallen in het voordeel van Voorwaarts. Na ongeveer een half uur in de 2e helft kwam het koningskoppel (Kemper - Van Nistelrooy) in een mooie combinatie door aan de linkerkant en gaf de bal aan Henk Harding die van de hoek van de 'zestien', de bal met buitenkant rechts over alles en iedereen in de verre hoek van de keeper lobte. 2-2.

Voorwaarts rook de kansen. Via prachtig ombouwend voetbal vanaf achteruit kon Voorwaarts aanval na aanval richting vijandelijk doel opzetten. Niet in de laatste plaats door de ruimte die ze kregen van de tegenstander. Nog geen 10 minuten na de 2-2 zorgde alweer Henk Harding met een prachtige actie voor de voorsprong. Hij kopte een corner van rechts feilloos in het doel (Harding staat met corners áltijd op de juiste plaats).

Na de 3-2 zijn de Voorwaartsmannen niet meer in gevaar geweest. De tegenstander liet de kop hangen, incasseerde nog 2 kaarten, waarvan 1 rood (de scheidsrechter een 'Mongool' noemen is niet verstandig) en droop na het eindsignaal af. Ze waren weggetikt door Voorwaarts die, volgens de geluiden in de kleedkamer en kantine, "de beste helft van het hele seizoen op de mat had gelegd". Zo kan het dus ook. Na een slechte start van de 2e seizoenshelft lijkt Voorwaarts op de goede weg om tot aan mei nog een paar punten te pakken!

Zondag 3 april '05 - Door onderbezetting (slecht 8 spelers waren aanwezig) is vooraf afgesproken dat de punten sowieso naar de tegenstander zouden gaan, dat een paar jongens van hun dan bij ons zouden meespelen en dat we twee x een half uurtje zouden spelen. Aldus geschiedde. Het zure is dat we op het veld met 3-1 hebben gewonnen (maar op het wedstrijdformulier dus niet).

DEZE WEEK GEEN WEDSTRIJDVERSLAG

Zondag 20 maart '05 - Voorwaarts is in een megacrisis terecht gekomen. De laatste winstpartij dateert alweer van 7 november vorig jaar en sindsdien zijn in zeven wedstrijden maar drie punten gehaald. Zondag werd de staat van Voorwaarts extra duidelijk in de wedstrijd tegen Hooglanderveen 7, nota bene een ploeg die onder Voorwaarts op de ranglijst staat.

Het verslag van deze dramatische ontmoeting kan dan ook weer kort zijn. In de eerste helft scoorde Hooglanderveen drie keer. Twee keer uit regelrechte blunders van Voorwaarts (sommigen spreken van stroeve communicatie) en één keer uit een onterecht toegekende penalty. Alleen Henk Harding kon wat terugdoen nadat hij een hoge kopbal van Joris Rutten met het hoofd achter de keeper liep. De ruststand was dan ook 3-1.

Over de tweede helft valt eigenlijk helemaal niets te zeggen. In ieder geval niets positiefs. Behalve als je Jeroen van Doorn heet. Hij kwam met de quote van de wedstrijd: "We hebben in de tweede helft in ieder geval de nul gehouden!" Daarin had hij gelijk, maar ook de Voorwaarts-aanval kwam tot nul doelpunten....
Voor een overzicht van onze resultaten dit seizoen, kijk hier.

Het begin: er waren flink wat afmeldingen zodat in de auto naar Culemborg werd besloten nog wat last minute telefoontjes te plegen. Chris Rommers gebeld, maar hij dacht: "A: het is afgelast, B: Bart is aan de beurt en C: ik kan eigenlijk ook niet." Dus dat schoot niet op. Hans Waaldijk pakte de keeperskleren al. Daarna Guus Kompier gebeld, de oud-Culemborger van wie bekend is dat hij nog een appeltje te schillen heeft met zijn oude buren (SMVC zit naast Guus' oude club Vriendenschaar). Sebastiaan had zijn zwager Menno Jansen meegenomen en met Kompier erbij waren er precies 11 man, waarbij moet worden aangetekend dat Willem Kroes meteen al bekend maakte een half uur voor het einde van de wedstrijd te vertrekken omdat hij boeven moest vangen. De opmerking dat hij op het veld van SMVC dan wel goede zaken kon doen, vatte hij retorisch op.

De wedstrijd: het veld was plakkerig en hobbelig. Toch waren in de eerste helft de meeste kansen voor Voorwaarts. En dan vooral voor Marcel van Nistelrooy, die zijn status als goaltjesdief een beetje aan het verliezen is. Tekenend is dan ook het doelpunt dat hij maakte: het was een mislukte voorzet die prachtig en onhoudbaar over de Culemborgse keeper zeilde: 0-1. Terwijl Voorwaarts nog aan het nagenieten was, maakte SMVC heel geniepig 1-1, waarmee de rust werd gehaald. In de rust werd geconcludeerd dat het weer eens de twee gastspelers (Jansen en Kompier) waren die het spel van Voorwaarts maakten.
De tweede helft had Voorwaarts de wind mee. Guus Kompier en Anton Jongstra overlegden daarom met de scheidsrechter of het uit een doeltrap ook buitenspel kan zijn, waarop de scheids ontkennend antwoordde (deze scheids kende de regels!). Onmiddellijk Sebastiaan de Zee ingelicht: "Alle doeltrappen keihard naar de overkant van het veld".

Voordat De Zee daaraan toekwam werd het eerst nog 1-2 voor Voorwaarts. Terwijl Jongstra de SMVC-keeper, laatste man, rechtsback én de scheidsrechter aan het afleiden was, krulde Patrick Dörfel de bal uit een corner in het doel. Het teleurstellende was dat SMVC onmiddellijk daarna alweer 2-2 maakte.
Halverwege de tweede helft kreeg Voorwaarts een penalty, waaruit wederom Patrick Dörfel 2-3 kon scoren. Sommigen begonnen een soort van lijn in het scoreverloop te ontdekken, want binnen twee minuten maakte SMVC alweer 3-3.

Toen kwam daar hét moment van de wedstrijd. Voorwaarts kreeg eindelijk een doeltrap. Jongstra ging 15 meter 'buitenspel' staan, Kompier leidde wat verdedigers af en De Zee poeierde de bal over alles en iedereen heen, recht in de voeten van Jongstra, die daarmee alleen voor de keeper kwam te staan. En toen klonk het fluitje van de scheids. Vlak daarna klonken verontwaardigde klanken uit de kelen van Jongstra en Kompier. De scheidsrechter trok een beetje bleek weg en zei dat hij per ongeluk vergeten was dat het uit een doeltrap geen buitenspel kon zijn. De doeltrap moest overnieuw worden genomen, waarmee de SMVC-verdedigers - ook niet achterlijk - gewaarschuwd waren en zich volledig terugtrokken in de eigen zestien. Kortom: het bleef 3-3 en daar waren sommige Voorwaarts-spelers niet blij mee. Anderen ook niet, maar die hielden zich wat meer op de vlakte, terwijl er met deze tegenstander heel goed te praten was. Zolang de voertaal Nederlands is natuurlijk.

Om te beginnen waren er maar 11 spelers komen opdagen. Hierdoor bestond de Voorwaarts-aanval uit twee halve invaliden die wegens rugklachten nauwelijks vooruit te branden waren. Bas Waarts besloot post te vatten op het doel, waardoor eerste reserve-keeper Sebastiaan de Zee vanaf het middenveld kon opereren. De eerste helft kenmerkte verder zich door het verbluffend geringe aantal kansen. Het meest opvallend was de onvrede die de KVVA-ers aan de dag legden, nadat scheidsrechter De V. een opmerking over zand in de ogen van de KVVA-keeper afdeed als: "lekker belangrijk". Dat viel bij vele KVVA-ers niet zo goed.

Wegens geen wissels moest Voorwaarts in de tweede helft op dezelfde voet doorgaan. Met dit verschil dat Henk Harding zich liet zakken naar het middenveld en Sebastiaan de Zee in de spits verderging. Desalniettemin maakte KVVA na een counter 0-1. Voorwaarts wist dat tegen dit team eigenlijk niet verloren mocht worden en tien minuten na de 0-1 combineerden Henk Harding en Michel Kemper handig op het middenveld, waarna Alfred Buunk werd aangespeeld. Hij kwam alleen op links door, gaf op het laatste moment af naar rechts, waar Anton Jongstra in een leeg doel kon tikken: 1-1.

Vanaf dat moment was Voorwaarts de betere ploeg. Keer op keer werd het doel bestookt, maar de bal wilde er niet in. Kortom: uit een counter maakte KVVA 1-2 en dit was tevens hun tweede kans van de wedstrijd.
Voorwaarts ging verbeten op jacht naar de gelijkmaker, maar miste keer op keer. Vooral Henk Harding had vaak pech met zijn kopballen. Eén keer belandde zijn kopbal op de lat, stuiterde terug, waarna schoten van Michel Kemper, Willem Kroes en Sebastiaan de Zee in de gehele selectie van KVVA 6 smoorden. De Amersfoorters lieten zich onder het motto 'alle hens aan dek' compleet terugvallen in de eigen zestien.

Gelezen op de website van één van onze tegenstanders (AFC Quick 1890 9): "Thuis tegen Voorwaarts (4-2) was Rickey de "gouden wissel". Hij stond koud in het veld en hij scoorde halverwege de tweede helft de belangrijke 3-2. De teruggekeerde Patrick Barends was natuurlijk man of the match met twee goals en een assist op Reggie). De mooiste misser was natuurlijk van Reggie, die alleen op de keeper afging, hem omspeelde en vervolgens drie keer op de doellijn dezelfde verdediger uitkapte, dacht te scoren, maar toch nog op die verdediger strandde."

De eerste wedstrijd in het nieuwe jaar was uit tegen Voorwaarts. Het was in het begin duidelijk te merken dat we een aantal weken niet hadden gespeeld. Het was allemaal erg onwennig en we hadden moeite om elkaar goed te vinden. Voorwaarts had het betere van het spel, maar echt doelgevaar leverde dat ook niet op. Ze kregen wel een aantal corners. Uit een van die corners wisten ze op voorsprong te komen. Uit een corner zou de inzet naast gaan, maar door de wind bleef de bal net binnen, de bal werd voor gekopt en daarna netjes in het doel gewerkt. Wij konden er niet veel tegenoverstellen. Een keer waren we in de buurt van het Voorwaarts doel. Ivo Klein werd neergelegd in de zestien, maar de scheidsrechter zag er geen strafschop in. In de tweede helft had Voorwaarts moeiteloos op 3-0 of 4-0 moeten komen, maar ze sprongen nogal slordig om met de kansen. De eerste goed aanval van onze kant was meteen raak. Ronald Heerschop speelde Ivo Klein aan en die rondde beheerst af. Twee minuten later kregen wij onze eerste corner. Wilfred Hoogendoorn nam hem en de bal kwam bij Tom Vaandrager voor zijn voeten. Die plaatste de bal netjes in een lege hoek alleen wist Remco Doting de bal nog voor de lijn weer te stoppen. Er ontstond een echte scrimmage voor het doel en uiteindelijk was het Ivo Klein die het beslissende tikje gaf en we stonden voor. Niet veel later trapte Jan den Hartog de bal uit, de laatste man miste de bal en Raymond de Vries kon alleen op het doel af en hij schoot de bal er mooi in. In de laatste minuut kregen we nog een strafschop tegen na een overtreding van Tom Vaandrager. Deze werd benut, maar met een 2-3 overwinning in de tas gingen we terug naar Bussum.

Gek genoeg leek het de gehele eerste helft heel goed te gaan. Op de ranglijst stond tegenstander SDO 7 weliswaar twee plaatsen boven Voorwaarts, toch maakte dit ogenschijnlijk geen enkele indruk. Er werd vrijuit gebald en de tegenstander kwam er in het geheel niet aan te pas. De 1-0 liet dan ook niet lang op zich wachten. Uit een corner kwam de bal bij Henk Harding terecht, die met het puntje van de schoen en met een boogje de bal richting Anton Jongstra doorspeelde. Jongstra deed hetzelfde (boogje met punt van schoen), waardoor de bal in het doel verdween. Verder gebeurde er in de eerste helft niks.

Tijdens de rust werd Jongstra vervangen door Michel Kemper. De eerste twintig minuten van de tweede helft was één grote stormloop op het SDO-doel, maar dit leverde geen enkel doelpunt op. Snelle jongens als Marcel van Nistelrooy en Michel Kemper stuitten keer op keer op de keeper of een woud van benen. Toen de regen iets harder begon neer te dalen, sloeg SDO dan ook meteen toe. Binnen vijf minuten maakte de ploeg uit Bussum 1-1 en 1-2. De eerste via een vloeiende combinatie en de tweede uit een corner, waarna de Voorwaarts-verdediging tot drie keer toe de bal niet kon uitverdedigen. Uit de kluts werd het 1-2.

Voorwaarts leek geknakt.... en was dat ook. Tien minuten voor het slotsignaal ging een lange bal net over laatste man Bas Waarts heen, die de bal met de hand tegenhield, maar nét niet genoeg. De SDO-spits kon alleen op keeper Chris Rommers doorlopen, die de bal nog nét kon aanraken, maar nét niet genoeg: 1-3.
Voorwaarts zat stuk. Geen enkele bal kwam meer aan en er werd paniekvoetbal gespeeld. En dan, tja, dan is daar scheidsrechter Andries de V. Gelegenheidsspits Henk Harding (38) kreeg de bal in de diepte aangespeeld met een SDO verdediger in de buurt. Harding liet zich pardoes vallen en scheidsrechter De V. wees resoluut naar de stip. De Gooise protesten waren niet van de lucht en nog volkomen terecht ook. Toch bleef Patrick Dörfel koelbloedig en mikte de 2-3 in de hoek van het doel.

Zondag 12 december '04 - Voor de waarschijnlijk laatste wedstrijd voor de winterstop meldden zich verrassend weinig spelers op de Berekuil. Wie er wel waren? Dat is inderdaad veel interessanter. Kortom, de opstelling op deze druilerige koude mistige 12 december van het jaar onzes Heren 2004: Bart van Haasteren op doel, achterin Willem ("Zet mij maar rechtsback") Kroes, David van Tongeren, Jeroen van Doorn en Bas Waarts; middenveld Alfred Buunk, Hans Waaldijk, Patrick Dörfel, Frank Mulder, voorin Michel Kemper en Marcel van Nistelrooy.

Na het bepalen van de opstelling vertrok de zieke speler/coach Sebastiaan de Zee, om thuis zijn pinpas op te halen, daarmee naar het benzinestation te gaan waar hij zojuist getankt had om zijn legitimatiebewijs op te halen, en vervolgens weer naar huis te gaan om onder de wol te kruipen. Wij wensen hem beterschap!
Dan de wedstrijd. Voordat die was begonnen haalden de spelers van de tegenpartij, Soest SO 11, al herinneringen op aan de bizarre heenwedstrijd aan het begin van het seizoen in Soest. Zoals onze oplettende lezertjes nog wel weten, ging toen de rust in met een 4-0 stand en werd het eindsignaal bereikt met op het virtuele scorebord een miraculeuze 4-4. Zou het vandaag net zo bijzonder worden?

De wedstrijd begon met een persoonlijk record. Volgens scheidsrechter De Voest was de wedstrijd nog geen 1 minuut 15 oud toen Alfred Buunk zich door de Soest SO 11 verdediging wurmde en de bal in tweede instantie over de keeper wist te lobben. Zo vroeg in de wedstrijd had hij nog nooit gescoord. Na deze eerste minuut wordt het rustiger, en krijgen we even de tijd om de tegenstander beter te bekijken. Een team met een aantal spelers die nóg ouder zijn dan onze helden, maar ook met verschillende jongeren met techniek en loopvermogen, die met name het Soester middenveld vormen. In de hoop natuurlijk daarmee het onze te overlopen, maar die vlieger ging niet op! Ondanks het ontbreken van wisselspelers, waardoor menigeen die op een halve wedstrijd gerekend had, dubbel zo lang aan de bak moest, konden de voorwaartsen hun tegenstanders aardig bijbenen. Mede door fantastisch keeperswerk van Bart van Haasteren, die een van de betere wedstrijden uit zijn lange carrière speelde. Toch viel er voor de rust een goal van de Soestenaren te betreuren.

In de rust werd de gedachte dat een voetbalteam geen democratie kan zijn, gelogenstraft; gezamenlijk werd besloten dat Bas Waarts naar het middenveld ging, Frank Mulder naar de verdediging, Michel Kemper een linie zakte en Alfred Buunk naar voren ging. Dat pakte aardig uit, maar de druk van de gasten nam toe, en het verschil in leeftijd op het middenveld dreigde in de score tot uiting te komen. Dat gebeurde echter niet. Langs de kant verscheen inmiddels de twaalfde man in de persoon van Anton van der Schot, maar hij kon niet spelen, laat staan vlaggen. Hij was gekomen in zijn hoedanigheid van kinderoppas met 4 kinderen. Toen sloeg het noodlot toe. Jeroen van Doorn moest met een spierblessure het veld verlaten. De aftocht van de cultheld van de vorige week bracht de thuisploeg dermate in verwarring, dat de Soestenaren in de eerstvolgende aanval via een combinatie de 1-2 konden scoren.

Rond die tijd verscheen ook het publiek (rijkelijk laat) in de persoon van Henrico Prins. Met 10 spelers en niet zo bar veel tijd meer op de klok van de goed leidende De Voest, besloten onze helden tot een alles-of-niets offensief. En wat zo vaak gebeurt, gebeurde vandaag niet: het offensief werd in de 84ste minuut beloond. Met een uiterste krachtsinspanning waarvan hij minuten na de wedstrijd nog nahijgde, brak David van Tongeren door op de rechterflank, vanwaar hij Marcel van Nistelrooy wist te bereiken, die tot zijn verbazing helemaal vrij kon uithalen: 2-2. Geroutineerd speelden de 10 overgebleven gladiatoren de tijd uit, waarna in de kleedkamer David van Tongeren de overheersende opinie verwoordde: "Dit gelijkspel voelt als een overwinning". Dat was mooi gezegd, en nog waar ook.

Zondag 5 dec. '04 - Het was een koude zondagochtend in december, om 9.15 uur werd verzameld op het parkeerterrein van Voorwaarts voor de reis naar Amersfoort, waar om 10.00 uur tegen de koploper aangetreden moest worden. Dat het aanmeldsysteem nog niet tot alle spelers is doorgedrongen, bleek toen coach Sebastiaan de Zee aan kwam rijden en opgelucht knikte toen hij 7 medespelers ontwaarde: meer dan hij, aanmeldingsgewijs, verwacht had. In Amersfoort aangekomen bleek hij, ondanks dit voor sommigen vroege uur, over 3 wissels te beschikken. Daar werd hij ook nog gebeld door Bas Waarts, die de spelerswagens nog net aan de horizon had zien vertrekken toen hij bij de club aankwam.

Zoals vrijwel iedere week waren er ook deze wedstrijd spelers die elkaar nog niet kenden: Arie Flierman en David van Tongeren stelden zich beleefd aan elkaar voor. Coach de Zee beloonde dit voorbeeldige gedrag door beiden aan elkaar te koppelen als centraal duo achterin. Ook voorin had hij een tactische vondst bedacht: Marcel van Nistelrooy en zijn vriend Marcel² zouden met hun namen en hun spel de Quick 1890 AFC 9 verdedigers in verwarring moeten brengen.

De opstelling: Hans Waaldijk, Richard Spijker, Arie Flierman en David van Tongeren, Maarten de Laat, Anton van der Schot, Henk Harding, Michel Kemper, Alfred Buunk, de Marcellen. Op de bank Sebastiaan de Zee, Hanno Tomassen en Jeroen van Doorn, die tegen de Quick 1890 AFC 9 toeschouwers riepen "Dat doen ze anders nooit, hoor!", nadat onze helden fel jagend uit de virtuele startblokken waren gekomen, en Marcel van Nistelrooy en Michel Kemper door een mellee van spelers en klutsballen uiteindelijk de bal bij Marcel² konden bezorgen, die in de-pak-'m-beet-tweede minuut de bal over de lijn en Voorwaarts aan de leiding bracht.

Langs de lijn dachten sommigen dat Quick 1890 AFC 9 dit "foutje" wel even gemakkelijk zou wegpoetsen. Maar niets was minder waar. De Voorwaarts-verdediging stond als een huis, waardoor de thuisploeg zijn toevlucht zocht tot een schot, van een meter of 20, helemaal in de hoek van het doel. Keeper Hans Waaldijk was kansloos, dus het was een beetje flauw van de koploper. De 2-1 zal ook wel niet veel bijzonders geweest zijn, want die kan uw verslaggever zich niet eens meer herinneren!

Na wat onderhandelingen in de rust verving Hanno Tomassen Henk Harding, Sebastiaan de Zee kwam voor Maarten de Laat en Jeroen van Doorn wilde niet, maar moest toch linksback Richard Spijkers taak overnemen. Met de pest in zijn lijf begon hij aan de tweede helft. Onder het motto "Je tegenstander meteen laten voelen dat je er bent" liep hij binnen 5 minuten 2 keer door zijn man heen. In de tussentijd scoorde Anton van der Schot op gevoelvolle wijze de verdiende 2-2, maar het hoogtepunt van de tweede helft (en de overtuigendste sollicitatie voor de titel Cultheld van de Dag) kwam op naam van Van Doorn: zijn tegenstander werd diep gestuurd en Jeroen zette doldriest de achtervolging in. De Quick 1890 AFC 9'er had keeper Waaldijk al gepasseerd, maar wilde Van Doorn nog eens dollen, door hem uit te kappen. Dat vond onze held wel een leuk spelletje. Hij liet z'n tegenstander kappen, nog eens, en nóg eens, en toen deze na een vierde kapbeweging dacht de bal in het lege doel te schuiven, stak Van Doorn daar alsnog beheerst een stokje voor. De Amersfoortse jongeling heeft daarna deze zondag geen bal meer geraakt.

Voorwaarts daarentegen wel: met een 2-2 stand op het virtuele scorebord brak de misschien wel beste periode van onze jongens aan. Niet alleen de verdedigers waren hun tegenstanders de baas, ook het middenveld heerste en er waren kansen om opnieuw de leiding te nemen, en de koploper zijn kampioensaspiraties voorlopig te doen vergeten! De druk nam dusdanig toe dat de Quick 1890 AFC 9 coach besloot tot een wissel, die we helaas achteraf het predikaat "gouden" moeten geven: spits erin, stand 3-2. Toen tijdens de daaropvolgende Quick 1890 AFC 9 aanval een knullig misverstand de 4-2 opleverde, was dat het breekpunt. De 3 punten zouden in Amersfoort blijven.

Overigens waren er nog zeker vermeldenswaardige gebeurtenissen. Arie Flierman hengelde ook opzichtig naar de titel Cultheld van de Dag, door vanaf de eigen penaltystip het hardste schot op doel uit zijn carrière te produceren. Keeper Waaldijk deed er niet moeilijk over; hij klemde de bal gewoon. Toch was er nog een harder schot; het kwam van de voeten van wie anders dan Sebastiaan de Zee, en ging naar het hoofd van de rechtshalf van Quick 1890 AFC 9, die bewegingsloos ter aarde stortte. Na de match was hij nog een beetje misselijk er van.

Zondag 7 nov. '04 - Voorwaarts 5 lijkt alle organisatorische problemen te hebben opgelost. Na een week met 9 man en een wedstrijd met 18 man, stonden er deze zondagochtend om 10 uur (nota bene) 11 groenzwarte spelers in het veld en twee langs de kant. De tegenstander was Amsvorde 8, het veld was nog lekker nat van de dauw en Voorwaarts gelegenheidskeeper Sebastiaan de Zee was nog een beetje dronken van de avond ervoor.

De eerste helft was dan ook redelijk chaotisch. De verdediging stond weliswaar als een huis, maar Voorwaarts kon niet uit de voeten met het drie-spitsensysteem, waardoor Michel Kemper en Joris Rutten keer op keer gezamenlijk langs de linkerzijlijn oprukten. Er was telkens onduidelijkheid wie nou de voorzet moest geven, met als gevolg dat die voorzet vaak helemaal niet kwam.

Het eerste doelpunt kwam dan ook van rechts. Marcel van Nistelrooy gaf een perfect steekpassje op Anton Jongstra, die de keeper omspeelde en 0-1 maakte. Dat Amsvorde een halve minuut voor rust 1-1 maakte, was nogal een domper. Vooral voor keeper Sebastiaan de Zee die vastbesloten leek de nul te houden.
Tijdens de rust werd besloten om te schakelen naar het vertrouwde twee-spitsensysteem. Daardoor konden middenvelders Hanno Tomassen en Patrick Dörfel elkaar in de tweede helft veel beter vinden en het verse bloed van David van Tongeren en Jeroen van Doorn maakte de Voorwaartsverdediging nog steviger dan hij al was.

Vijf minuten in de tweede helft was het al raak. Alfred Buunk en Patrick Dörfel braken door op rechts, waarna Dörfel de bal vlak voor de achterlijn hard en laag kon voorzetten. Anton Jongstra twijfelde niet en schoot de bal vanaf de rand van de zestien, in één keer uit de lucht en strak in het doel: 1-2. De genadeklap kwam twee minuten daarna. Een voorzet van wederom Patrick Dörfel zeilde voor het doel langs, waarna Michel Kemper vanaf zo'n 25 meter keihard op de doel kon schieten. Daarmee verschalkte hij de Amersfoortse keeper: 1-3.
De tweede helft was daarna een gelopen zaak. Helemaal toen Bas Waarts na een minuut of 25, uit een corner van Dörfel de bal in een hoek van het doel kopte en vijf minuten daarna Sebastiaan de Zee zich met het scoreverloop ging bemoeien. Waren de hele wedstrijd zijn uittrappen aan de matige kant geweest, opeens kreeg hij de geest en hij schoot vanuit zijn eigen doelmond de bal over alles en iedereen heen, waarna Marcel van Nistelrooy een Amsvorde-verdediger zenuwachtig ging maken door hard achter de bal aan te lopen. Diezelfde verdediger besloot toen de uittrap van De Zee na 1 stuit te koppen en op die manier zijn eigen doelman op het verkeerde been te zetten: 1-5.

Tien minuten voor het einde van de wedstrijd tekende Joris Rutten voor de 1-6 door vanaf 20 meter, de bal met een droge volley rechts (voor de keeper links) in het doel te schieten. Kortom een prachtige uitslag. Vooral omdat dit Amsvorde in potentie beter was de de tegenstanders van vorige week. Alleen Voorwaarts was deze week niet te verslaan.

Zondag 31 oktober '04 - Hooglanderveen had tot nu toe in deze competitie maar 4 doelpunten gemaakt en heeft die score in 1 wedstrijjd tegen Voorwaarts 5 bijna verdubbeld. Voorwaarts stond met 1-0 voor, met 1-3 achter en nog voor rust werd het 3-3. Er is 1 punt gepakt, maar gezien de uitermate zwakke tegenstand, mag deze uitslag gerust een blamage worden genoemd.

Stonden er vorige week nog 9 man op het veld, deze keer kwamen er maar liefst 18 spelers opdagen. Het mag duidelijk zijn dat er in de organisatie buiten het veld ook het een en ander moet gebeuren. Met moeite werden er 11 spelers geselecteerd en binnen vijf minuten stond het 1-0. Nieuwkomer Joris Rutten tikte een niet te missen bal in een leeg doel, maar na wat onduidelijkheden rondom een wissel, kon een Hooglanderveenaanvaller ongehinderd doorlopen en 1-1 maken. Halverwege de eerste helft leek Voorwaarts compleet in te storten toen een snelle Amersfoortse spits binnen twee minuten 1-2 en 1-3 maakte.