Voorwaarts - Amsvorde 5-4 (3-1)

Van onze speciale verslaggever & tevens keeper Kevin Oostveen

 

Jaaaa, beste voetbalvrinden. Voorwaarts heeft de voorwaartse lijn te pakken. Afgelopen zondag werd een historische overwinning geboekt op het altijd lastige Amsvorde. Vorig seizoen werden wij nog met ruime cijfers van de spreekwoordelijke mat afgeveegd maar dat zou dit jaar anders worden. En zo geschiedde.

 

 

De wedstrijd begon om 2 uur ’s middags. Iedereen had daardoor ’s ochtends nog ‘iets leuks met het gezin’ kunnen doen wat in de praktijk neerkwam op een gat in de ochtend slapen, gevolgd door een verantwoord ontbijt (eieren met spek in al haar varianten doen het goed). Kortom, volledig voorbereid en gefocust betraden wij het heilige gras van Voorwaarts. Nog overwegend groen, wat wij koesteren, want over een aantal weken zal dit overwegend bruin zijn. We zaten ruim in de spelers, hadden zelfs wissels. Dit is op ons niveau en met onze gemiddelde leeftijd eerder noodzaak dan luxe is.

 

De wedstrijd. De strijd der strijden! Hullie hadden de aftrap en dus het mentale overwicht in de beginfase van deze pot. Dat vonden wij best lastig, want de organisatie en rust was ver te zoeken bij de onzen van Voorwaarts. Met kunst en vliegwerk hielden we de tegenstander tegen. Keeper Kevin werd op de proef gesteld, maar hield (vooralsnog) de nul. Wij kwamen zelfs op voorsprong! Onze uit de dood herrezen spits joeg de bal op onnavolgbare wijze in de touwen waardoor een heerlijke 1-0 op de borden prijkte. Zonnetje brak door, het veld leek zo mogelijk nog mooier. Maak me gek. Voetbal is goed.

 

De waarheid is echter wat harder. Binnen 5 minuten jensde de vijand de 1-1 tegen de touwen. Geheel onverdiend, maar toch waar. Dit was even slikken. Gelukkig pakten wij dit goed op. Lieten onze voeten spreken en de bal het werk doen. Dit leverde toch een periode van onvervalste Voorwaarts-pressie op. De tegenstander verkeerde in zwaar weer. Schot na schot werd afgevuurd op het doel van de vijand en op het hoogtepunt van hun paniek hield een Amsvordse verdediger de bal tegen met de hand: Pingel. Goed man!

 

Een zware discussie tussen Paul en Kouros voorkwam niet dat Patrick de Pingel nam dus ging deze erin. 2-1 voor en rust. Tijd voor thee en een brainstormsessie ter voorbereiding van de 2e helft. Die kwam en voor dat de tegenstander al goed en wel wist dat we van helft waren gewisseld, lag de 3-1 al in het net. Een leep, geplaatst schot van Mark. Jongens, jongens. Dit kon nog wel eens een heel mooi middagje worden.

 

De Hollandsche school volgend, lieten wij ons getrouw terugzakken en groeven ons in rond de eigen 16. Dit was kaassie voor de tegenstander en die combineerde er lustig op los. Vooral hun linksbuiten en die irritante gozer met paardenstaart kregen het op hun heupen. Voorwaarts’ verdediging deed alles om tegendoelpunten te voorkomen maar Paul, Jeroen en consorten konden toch niet voorkomen dat zij achtereenvolgends 3-2, 3-3 en 3-4 maakten.

 

Dat deed even flink pijn. Egbert had, bij onze voorsprong al een nieuw vat aangesloten maar holde nu naar binnen om te proberen dit nog af te koppelen. Wat zo’n mooie overwinning leek te worden, stevende nu toch af op een pijnlijke nederlaag.

 

Maar Voorwaarts zou Voorwaarts niet zijn als wij niet gezamenlijk strijden ten onder zouden gaan. Dus, nog eenmaal werden de noppen geslepen, de mouwen opgestroopt en de blik en het spel naar voren gericht. Zo gemakkelijk zouden wij onze huid niet verkopen. Zo eenvoudig zou de vijand hier de 3 punten niet stelen. Vergeet het maar!

 

Voorwaarts marcheerde richting het doel van Amsvorde. Pressie zoals pressie behoort te zijn. De godezonen van weleer bleken godezonen van optima forma.

 

Het geheime wapen: onze rechtsachter met scorend vermogen. Een keurig aanval over de flanken wist hij met de souplesse van een paling in een emmer slaolie achter de keeper te werken. 4-4. De eer en 1 puntje gered.

 

Het fanatieke publiek ging uit zijn plaat en Egbert deed er nog een schepje bovenop door bij een overwinning een overheerlijk kratje bier ter beschikking te stellen. Dit was koren op de molen voor de bikkels van Voorwaarts. Met de snelheid en souplesse waar menig A-junior jaloers op zou zijn slechtten wij de Amvordse muur. Onze spits, lang weggeweest maar subliem teruggekomen, scoorde 2 minuten voor tijd de verdiende, bevrijdende, heerlijke, zalige, ongelooflijk mooie 5-4.

 

Hoe breek je het verzet van een tegenstander? Zo dus! Ze waren nog net bij machte de aftrap te nemen maar daar was dan ook alles mee gezegd. De scheids blies maar af voor het einde en met een grote grijns op ons gezicht liepen wij naar de kleedkamer waar Egbert al klaar stond met het oh zo verdiende kratje bier. Ongelooflijk, wij hadden gewonnen. Op zijn Duits!

 

Volgende week thuis tegen ’t Goy. Er zijn nog enkele kaarten……..